W dawnych czasach tereny dzisiejszego Bukowa porastała rozległa puszcza zwana "wielkim lasem". Buków to nazwa topograficzna wywodząca się od bukowych lasów, które niegdyś gęsto porastały te tereny. Później lasy te zostały wykarczowane i zaludnione.
         Pierwsza wzmianka o wsi "Bukowe'' jako należącej do klasztoru Benedyktynów w Tyńcu, znajduje się w dokumencie z 1286r. w którym książę krakowski Leszek Czarny potwierdził klasztorowi dawne i nadał nowe przywileje. Dokument ten uważany jest wprawdzie za podrobiony przez benedyktynów, ale skoro wieś ta została w nim wymieniona, zatem istnieć wówczas musiała. Buków należał do klasztoru tynieckiego aż do czasu jego kasaty w 1816 roku, kiedy został przejęty przez rząd austriacki na rzecz galicyjskiego funduszu religijnego.

         W 1902r. wraz z okolicznymi dobrami klasztoru, przekazano go w użytkowanie biskupstwu krakowskiemu, jako tak zwaną "dotacją stołową". W 1930 roku właścicielem majątku zostało arcybiskupstwo krakowskie, które w najbliższych latach rozparcelowało go między okolicznych chłopów.
         W średniowieczu nazwa naszej miejscowości była wymawiana miękko i brzmiała "Bukowie". Zatem formy przypadkowe też były inne: "w Bukowiu", "do Bukowia". Takie formy pozostały do dziś w mowie starszych mieszkańców. Na przestrzeni lat "Bukowie" pod wpływem znajdującego się blisko Krakowa zyskało twarde brzmienie Buków. Zmieniły się też formy przypadkowe: w Bukowie (tak jak w Krakowie), do Bukowa (do Krakowa). Tak więc starsi mieszkańcy mówią, że mieszkają w Bukowiu, a młodsi w Bukowie.